1890,
Georg Curtius, Gramatyka języka greckiego, polona.pl
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny:
ż
|
liczba pojedyncza |
liczba mnoga |
|
| M. |
proklityka
|
proklityki
|
|
| D. |
proklityki
|
proklityk
|
|
|
|
| C. |
proklityce
|
proklitykom
|
|
| B. |
proklitykę
|
proklityki
|
|
| N. |
proklityką
|
proklitykami
|
|
| Ms. |
proklityce
|
proklitykach
|
|
| W. |
proklityko
|
proklityki
|
|
jęz.
wyraz, który nie ma własnego akcentu i tworzy akcentową całość z wyrazem, który występuje po nim
[proklityka] lub pot. [proklityka]
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język
mówienie
|
Ważne jest, żeby wyrażenia z proklitykami i enklitykami prawidłowo akcentować.
źródło: NKJP: Internet
|
|
Kłopoty mogą pojawić się wtedy, gdy proklityka stoi przed wyrazami jednosylabowymi.
źródło: Jerzy Podracki (red.): Polszczyzna płata nam figle: poradnik językowy dla każdego, 1993
|
|
Przyimek stojący przed wyrazem jednosylabowym może być proklityką [...].
źródło: Witold Doroszewski: Fonetyka. Części mowy. Słowotwórstwo, 1968
|
Data ostatniej modyfikacji: 17.11.2021
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN
json