część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
ukr. kocjuba
CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA Jedzenie i jego przygotowanie miejsca, osoby, przedmioty, sytuacje związane z jedzeniem
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE Tradycja świat dawnych epok i wydarzenia historyczne
Pogrzebałem kociubą w piecu i dołożyłem torfu. Z otwartych drzwiczek buchnęło dymem na izbę.
źródło: NKJP: Tadeusz Borowski: Pożegnanie z Marią, 1947
Czarny, czarny jak smoła, jak węgiel był na gębie i coś jak pogrzebacz albo kociubę miał w ręku [...]
źródło: NKJP: Andrzej Stasiu: Biały kruk, 1955
Kociubą rozgarniamy pozostałości żaru po całym piecu i wkładamy blachy z ciastem.
źródło: Internet: pl-pl.facebook.com
O prawą krawędź zdjęcia opierają się długie żerdzie – kociuby do wyciągania z pieca bochenków.
źródło: NKJP: Małgorzata Szejnert: Czarny ogród, 2007
Menu dostępności