Chronologizacja
Odmiana
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: n2
| liczba pojedyncza | liczba mnoga | ||
|---|---|---|---|
| M. | błonie |
błonia |
|
| D. | błonia |
błoni błoń |
|
| C. | błoniu |
błoniom |
|
| B. | błonie |
błonia |
|
| N. | błoniem |
błoniami |
|
| Ms. | błoniu |
błoniach |
|
| W. | błonie |
błonia |
Inne uwagi
Zwykle lm
Pochodzenie
psł. *bolnьje 'podmokły teren; nadrzeczna, nizinna łąka'
Definicja
Noty o użyciu
Używane w nazwach własnych, np. Krakowskie Błonia, Błonia Mogilskie.
Kwalifikacja tematyczna
CZŁOWIEK I PRZYRODA Ziemia ukształtowanie terenu
Połączenia
- krakowskie, nadwiślańskie, nowobrzeskie, mieleckie, rakowickie, starosądeckie; pobliskie, podmiejskie; rozległe, wielkie, zielone błonia
- błonia pod miastem
- dojść, wejść/wchodzić na błonia
- lądować, paść się na błoniach; chodzić po błoniach
Cytaty
|
Zygmunt szedł szybko w kierunku miasteczka. Przeszedłszy most skręcić chciał na szerokie zielone błonia, miejsce wypasu baranów, stanowiących źródło utrzymania miejscowych kożuszników, ale zatrzymał go nagle dziwny widok. źródło: NKJP: Roman Bratny: Kolumbowie — rocznik 20, 1977 |
|
|
Podmiejskie błonie pełne było luda, widać też było prowizoryczne trybuny dla widzów lepszej kategorii, obite kolorowym suknem, udekorowane girlandami, wstęgami, piastowskimi orłami i tarczami herbowymi rycerstwa. źródło: NKJP: Andrzej Sapkowski: Narrenturm, 2002 |
|
|
Na siedleckie błonia, gdzie wczoraj papież odprawił mszę świętą, przybyli m.in. Polacy z najodleglejszych obwodów dawnego ZSRR. źródło: NKJP: Dziennik Polski, 1999-06-11 |
|
|
A ponieważ ciągnące się aż do naszego błonia łąki były zarośnięte kępkami olszyny i rokiciny, jeszcze spory kawałek po łąkach, przeskakując z krzaka na krzak, odprowadzały mnie wrzeszczące sójki. źródło: NKJP: Tadeusz Nowak: A jak królem, a jak katem będziesz, 1993 |
|
|
Przed kręgiem lasów - błonia zielone. Lecz zieleń ich zbyt zielona jest, po wielekroć zielona, zbyt natarczywie zielona, aby nawet w kimś, kto nie zna o niej prawdy, budziła zaufanie. Bo nie są to błonia, ale mokradła przepastne, z wierzchu tylko pokryte tą zbyt szczerą zielenią. Kto nie zna przejść, w nich utonie. źródło: NKJP: Stanisław Mrożek: Opowiadania i donosy 1980-1989, 1995 |