1937,
Kurjer Poznański, nr 95, polona.pl
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny:
ż
|
liczba pojedyncza |
liczba mnoga |
|
| M. |
supernowa
|
supernowe
|
|
| D. |
supernowej
|
supernowych
|
|
|
|
| C. |
supernowej
|
supernowym
|
|
| B. |
supernową
|
supernowe
|
|
| N. |
supernową
|
supernowymi
|
|
| Ms. |
supernowej
|
supernowych
|
|
| W. |
supernowa
|
supernowe
|
|
ang.
supernova
z
łac.
super + nova
'nad, ponad + nowa'
astr.
obiekt znajdujący się w kosmosie, którego jasność w krótkim odcinku czasu bardzo wzrasta, a następnie przygasa
Używane też w postaci pełnej: gwiazda supernowa.
CZŁOWIEK I PRZYRODA
Niebo i wszechświat
gwiazdy i planety
- eksplozja, wybuch supernowej
|
Być może za wywołanie grawitacyjnej niestabilności należy winić pobliski wybuch supernowej.
źródło: NKJP: Jarosław Włodarczyk: Wędrówki niebieskie czyli Wszechświat nie tylko dla poetów, 1999
|
|
Najbliższa supernowa pozostawiła po sobie ślad w postaci pierścienia widocznego w lewej dolnej części zdjęcia [...].
źródło: NKJP: Michał Różyczka: Przegapiona supernowa, Wiedza i Życie nr 3/1999
|
|
Nasi przodkowie mogli więc dostrzec nawet w dzień gorejącą na niebie supernową.
źródło: NKJP: Marcin Rotkiewicz: Nagrzany bąbel i młode gwiazdki, Polityka, 2003-11-15
|
Data ostatniej modyfikacji: 01.04.2022
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN