Chronologizacja
Odmiana
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
| liczba pojedyncza | liczba mnoga | ||
|---|---|---|---|
| M. | dykteryjka |
dykteryjki |
|
| D. | dykteryjki |
dykteryjek |
|
| C. | dykteryjce |
dykteryjkom |
|
| B. | dykteryjkę |
dykteryjki |
|
| N. | dykteryjką |
dykteryjkami |
|
| Ms. | dykteryjce |
dykteryjkach |
|
| W. | dykteryjko |
dykteryjki |
Pochodzenie
łac. dīctērium 'żart'
z gr. deiktḗrion
Definicja
Kwalifikacja tematyczna
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE Język mówienie
CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA Czas wolny rozrywka
Relacje znaczeniowe
| hiperonimy: | opowiadanie |
Połączenia
- wesoła, zabawna dykteryjka
- dykteryjki i anegdoty; dowcipy i dykteryjki, kawały i dykteryjki
- opowiadać dykteryjki
Cytaty
|
Zanim go poznałem, nasłuchałem się już o nim setek kawałów i dykteryjek. źródło: NKJP: Jerzy Zaruba: Z pamiętników bywalca, 2007 |
|
|
Krążyła o niej dykteryjka, że kiedyś, coś opowiadając, zająknęła się po słowie „związek”. Słuchacze podpowiadali jej: „literatów”, „plastyków”, „małżeński” i podsuwali różne inne propozycje, które odrzucała, by wreszcie zawołać z triumfem: Związek Radziecki! źródło: NKJP: Irena Szymańska: Miałam dar zachwytu, 2001 |
|
|
Ten nieprzystępny dotąd człowiek stał się towarzyski, pogodny, chętnie żartował i wesołymi dykteryjkami bawił kolegów. źródło: NKJP: Jan Brzechwa: Opowiadania drastyczne, 1966 |
|
|
[...] przeistaczał się w dowcipnego konferansjera: zapowiadał, opowiadał, często do kolejnego utworu dołączał krótką dykteryjkę o jego powstaniu. źródło: NKJP: Symfonicznie i przebojowo, Dziennik Polski, 2005-07-08 |
Składnia
|
+ | dykteryjka | + |
(o KIM/CZYM)
|