UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

ordynus

Chronologizacja

1844, K. R. Rusiecki, Małe tajemnice Warszawy. Zarysy obyczajowe oryginalne, t. 4, polona.pl

Odmiana

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: m1

liczba pojedyncza liczba mnoga
M. ordynus
ordynusi
ndepr
ordynusy
depr
D. ordynusa
ordynusów
C. ordynusowi
ordynusom
B. ordynusa
ordynusów
N. ordynusem
ordynusami
Ms. ordynusie
ordynusach
W. ordynusie
ordynusi
ndepr
ordynusy
depr

Pochodzenie

Od: ordynarny

Definicja

książk. 
człowiek, który zachowuje się w sposób nieprzyzwoity i wywołuje zgorszenie

Kwalifikacja tematyczna

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA Ocena i wartościowanie słownictwo oceniające

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE Zasady współżycia społecznego zachowania i wyrażenia nieakceptowane społecznie

Cytaty

Był to chłopiec rozwydrzony i hałaśliwy, ordynus posługujący się językiem uliczników, który chętnie wszczynał bójki [...].

źródło: NKJP: Stanisław Dygat: Podróż, 1958

– Posłuchaj, szczeniaku – wycharczał wprost do Jankowego ucha. – Nie rozumiesz idioto, że narażasz siebie i swoją rodzinę? Najpierw podpalą Wam drzwi w kamienicy, potem sklep Twojego ojca, a potem...
– Puszczaj, ordynusie – wykrztusił Janek, wyrywając się z uścisku policjanta.

źródło: NKJP: Jarosław Gibas: Holzok na prezydenta, Trybuna Śląska, 2003-10-18

Wszyscy uważali hrabiego za niegroźnego psychopatę, ordynusa i profana, z którym trzeba się przyjaźnić tylko dlatego, że jego przodkowie brali podobno udział jeszcze w kijowskiej wyprawie Bolesława Chrobrego.

źródło: NKJP: Andrzej Zaniewski: Król Tanga, 1997

Po takich ordynusach jak Ty można się wszystkiego spodziewać, byle było głupie i bezsensowne.

źródło: NKJP: Internet

Data ostatniej modyfikacji: 07.06.2023
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN
Open toolbar

Menu dostępności

  • Powiększ tekst

  • Zmniejsz tekst

  • Wysoki kontrast

  • Resetuj