UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

defiguracyjny

Chronologizacja

1969, Miesięcznik Literacki, books.google.pl

Odmiana

część mowy: przymiotnik


Stopień równy

liczba pojedyncza
m1 m2 m3 n1, n2 ż
M. defiguracyjny
defiguracyjny
defiguracyjny
defiguracyjne
defiguracyjna
D. defiguracyjnego
defiguracyjnego
defiguracyjnego
defiguracyjnego
defiguracyjnej
C. defiguracyjnemu
defiguracyjnemu
defiguracyjnemu
defiguracyjnemu
defiguracyjnej
B. defiguracyjnego
defiguracyjnego
defiguracyjny
defiguracyjne
defiguracyjną
N. defiguracyjnym
defiguracyjnym
defiguracyjnym
defiguracyjnym
defiguracyjną
Ms. defiguracyjnym
defiguracyjnym
defiguracyjnym
defiguracyjnym
defiguracyjnej
W. defiguracyjny
defiguracyjny
defiguracyjny
defiguracyjne
defiguracyjna
liczba mnoga
p1 m1 ndepr m1 depr pozostałe
M. defiguracyjni
defiguracyjni
defiguracyjne
defiguracyjne
D. defiguracyjnych
defiguracyjnych
defiguracyjnych
defiguracyjnych
C. defiguracyjnym
defiguracyjnym
defiguracyjnym
defiguracyjnym
B. defiguracyjnych
defiguracyjnych
defiguracyjnych
defiguracyjne
N. defiguracyjnymi
defiguracyjnymi
defiguracyjnymi
defiguracyjnymi
Ms. defiguracyjnych
defiguracyjnych
defiguracyjnych
defiguracyjnych
W. defiguracyjni
defiguracyjni
defiguracyjne
defiguracyjne

Pochodzenie

Od: defiguracja

Definicja

książk. 
związany z defiguracją

Kwalifikacja tematyczna

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA Działalność intelektualna człowieka nazwy działań intelektualnych człowieka

KATEGORIE FIZYCZNE Cechy i właściwości materii jakość i intensywność

Cytaty

Dina Chapajewa stawia tezę, że za defiguracyjny charakter rzeczywistości odpowiada postępujący proces transformacji człowieka i świata, zmierzający w kierunku ukształtowania „społeczeństwa gotyckiego”, pogrążonego w mroku wątpliwych wyborów etycznych.

źródło: Karolina Rutecka, Katarzyna Arciszewska: Ciemność i światło, vol. 6, 2015 (repozytorium.bg.ug.edu.pl)

Zdobywszy sobie na przełomie lat 50. i 60. [...] pozycję w międzynarodowej czołówce malarskiej awangardy, zdaje sobie jednak sprawę, iż tym, co naprawdę syci jego wyobraźnię, nie jest perspektywa defiguracyjnej ascezy, ku której zmierzały w tym momencie jego obrazy, lecz żywioł form, wyobrażeń, mitów, archaizmów pieniących się w rodzimej peryferii.

źródło: Anna Baranowa: Grupa Krakowska - awangarda i tradycja, 2014 (archiv.ub.uni-heidelberg.de)

Data ostatniej modyfikacji: 17.12.2024
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN
Open toolbar

Menu dostępności

  • Powiększ tekst

  • Zmniejsz tekst

  • Wysoki kontrast

  • Resetuj
json