[...] 2 z nich awansowało na wyższe dygnitarstwo (Sedlnicki na podskarbiego nadwornego koronnego) i senatorię (Karol Wyżycki na kasztelana wołyńskiego). Dla reszty podkoniustwo było kresem możliwości, wygodną synekurą [...].
źródło: Antoni Gąsiorowski, Ryszard Skowron: Urzędy dworu monarszego dawnej Rzeczypospolitej i państw ościennych, 1996 (books.google.pl)