UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

kolatorka

Chronologizacja

1803, Dzieła Ignacego Krasickiego. T. 4, Dzieła prozą, polona.pl

Odmiana

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: ż

liczba pojedyncza liczba mnoga
M. kolatorka
kolatorki
D. kolatorki
kolatorek
C. kolatorce
kolatorkom
B. kolatorkę
kolatorki
N. kolatorką
kolatorkami
Ms. kolatorce
kolatorkach
W. kolatorko
kolatorki

Pochodzenie

Od: kolator

Definicja

fundatorka kościoła, mająca prawo obsadzania urzędów kościelnych, będąca właścicielką majątku ziemskiego na terenie parafii

Kwalifikacja tematyczna

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE ➔ Religia – kościół ➔ osoby związane z religią i kościołem

Cytaty

Proboszcz wyraźnie zaznaczył, iż zmarła była kolatorką i dobrodziejką zegrzyńskiego kościoła, co dawało jej prawo do złożenia ciała w krypcie rodzinnej w kościele w Zegrzu.

źródło: NKJP: Sławomir Jakubczak: Kolatorka zegrzyńskiego kościoła, Mazowieckie To i Owo, 2005-02-26

W Radziszowie cmentarz taki powstał w 1809 r. na gruncie ofiarowanym przez Ludwikę z Dzieduszyckich hrabinę Szeptycką, kolatorkę miejscowego kościoła.

źródło: NKJP: Cmentarz z tajemnicami, Dziennik Polski, 2003-10-31

Obraz ten w XVIII wieku przeniesiony z drewna na płótno został namalowany na życzenie arystokratki Eleny Duglioli kolatorki bolońskiej kaplicy św. Cecylii w augustiańskim kościele.

źródło: KWJP: PAP: Święta od muzyki, Niedziela, 2012-11-17

Data ostatniej modyfikacji: 24.02.2026
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN
Open toolbar

Menu dostępności

  • Powiększ tekst

  • Zmniejsz tekst

  • Wysoki kontrast

  • Resetuj
json