UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

kłamca

1471, SStp

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: m1

Zob. kłamać

ktoś, kto kłamie – świadomie mówi nieprawdę, żeby wywołać u innych powstanie mylnego przekonania albo niepoprawnego rozumowania na dany temat

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE ➔ Zasady współżycia społecznego ➔ zachowania i wyrażenia nieakceptowane społecznie

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA ➔ Usposobienie człowieka ➔ określenia człowieka ze względu na jego usposobienie

synonimy:

kłamczuch, łgarz

	Kłamstwo, pomimo swej powszechności, jest praktyką niebezpieczną. Zdemaskowany kłamca narażony jest niekiedy na bardzo surowe społeczne sankcje i kiedy kłamiemy w sposób świadomy, strach przed wykryciem naszego oszustwa zwykle sprawia, że jesteśmy zdenerwowani i swój brak szczerości manifestujemy bezwiednie tonem głosu lub subtelnymi zmianami fizjonomii. źródło: NKJP: Krzysztof Szymborski: Paradoks kłamstwa, Polityka, 2008-11-22
	Niestety, nasze stosunki popsuły się z chwilą, gdy dawny boy wyznał, że ulubionym przysmakiem jego współplemieńców była galareta z nóg... słoniowych. Panu Biegankowi ta informacja wydała się tak nieprawdopodobna, że z miejsca zdyskwalifikował opowiadającego jako bezczelnego kłamcę. źródło: NKJP: Marian Brandys: Śladami Stasia i Nel, 1974
	Przywódcy światowych demokracji okazują się małymi kłamcami, w dodatku, złapani za rękę, nie próbują się wytłumaczyć i usprawiedliwić, ale jak małe dzieci upierają się przy swoim i kłamią dalej. źródło: NKJP: Ryszard Kapuścinski: Lapidaria IV-VI, 2008
	Nie ufajcie kłamcom, którzy twierdzą, że Bóg nie istnieje, którzy łudzą was nowym porządkiem, podziałem dóbr, nową sprawiedliwością! – ksiądz Antoni krzyczał jak natchniony. źródło: NKJP: Małgorzata Saramonowicz: Sanatorium, 2005

Data ostatniej modyfikacji: 19.04.2017