gówniarz

Robił, co chciał, i Majka mu na wszystko pozwalała, i ja nie mogłem na to patrzeć. Bieganie za gówniarzem po całym domu ze skarpetką, bo sobie wymyślił zabawę, i potem z koszulką, albo się drze, że nie założy butów, bo go parzą.

źródło: NKJP: Dawid Bieńkowski: Biało-czerwony, 2007

Matka z niesfornym dzieckiem, które wrzucało do wody śmieci wydobyte z kamiennego pojemnika, chyba nie była dziennikarką. Adam, nie słuchając za bardzo słowotoku Iwonki, patrzył na rozrabiającego gówniarza.

źródło: NKJP: Paulina Grych: Numer zerowy, 2007

[...] zeszła na dół i zaczęła rzucać w dzieci jakimiś kawałami błota, żwirem czy nawet kamieniami. Oko miała niezbyt celne, ale w końcu trafiła któregoś gówniarza w głowę. Polała się krew, gówniarz się rozbeczał, a że to była niedziela, przylecieli rodzice i reszta kamienicy.

źródło: NKJP: Marek Kochan: Ballada o dobrym dresiarzu, 2005

A dzieciaki udane. Najmłodszy, Maciuś, to nawet do mnie przyjdzie, na kolana się wgramoli. [...]. – Maciek gówniarz jeszcze, to się na ojcowe kolana garnie niczym głupi szczeniak.

źródło: NKJP: Barbara Kosmowska: Hermańce, 2008

[...] kiedy się pojawił ponownie onegdaj, dzieci zbiegły się jak stado wróbli do okruchów. Ale przyjaciel dzieci tylko przeszedł przez ogródek, widocznie miał po drodze. Powiedział: Won, gówniarze - kiedy zabiegły mu drogę. - Nie plączcie się pod nogami. Dzieci były niemile zaskoczone.

źródło: NKJP: Przyjaciel dzieci, Dziennik Polski, 2000-10-06