By nie powtarzać znowu tego, co na temat samego mechanizmu upodobnienia zostało już powiedziane, podkreślmy, że jest to upodobnienie żywe i zdarza się zarówno w obrębie wyrazu morfologicznego, jak i w zakresie tzw. fonetyki międzywyrazowej.
źródło: NKJP: Alicja Nagórko: Zarys gramatyki języka polskiego, 1996
Poznaliśmy więc dzisiaj ważne i ogólnojęzykowe zjawisko fonetyczne. Jego przeciwieństwem jest, łatwo się domyślić, asymilacja, czyli upodobnienie głosek. W żywej mowie spotykamy się z nim bez przerwy.
źródło: NKJP: Jan Miodek: Od balwierza do kufajki, Wiedza i Życie nr 11, 1997
Polemizując z wyżej przywołanymi ujęciami gramatycznymi, mogę teraz powiedzieć, że seria „Jasiu”, „misiu”, „Kaziu”, „Mieciu”, „Edziu”, „Heniu” to nie przykłady przeniesienia postaci wołacza do mianownika, ale fonetycznego upodobnienia głosek pod względem miejsca artykulacji [...].
źródło: NKJP: Jan Miodek: Rzecz o języku. O teściu w mianowniku, Dziennik Zachodni, 2008-09-05
