UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

dziwnie II

I

Chronologizacja

Zob. dziwnie I

Pochodzenie

Zob. dziwny

Definicja

cecha lub właściwość, o której mowa, jest w danej sytuacji nietypowa, i to zwraca uwagę nadawcy

Kategoria znaczeniowa

wykładnik oceny

Cytaty

To jest obce miasto, choć dziwnie znajome.

źródło: NKJP: Stanisław Dygat: Jezioro Bodeńskie, 1995

Był głodny, zarośnięty, nie umyty, ale dziwnie spokojny.

źródło: NKJP: Krystyna Boglar: Zobaczysz, że pewnego dnia…, 1996

Chociaż jednak serce broczyło krwią ze świeżo zadanej rany, było mi zarazem dziwnie lekko na duszy, co oznaczało, że przestałem się wreszcie karmić iluzjami i ostatecznie straciłem złudzenia.

źródło: NKJP: Witold Jabłoński: Ogród miłości, 2006

Mysza pytała mnie, czy jestem chory, bo dziwnie mało jem i jestem bez humoru.

źródło: NKJP: Martyna Żandarska-Ochnik: Pan wichrów i powiewów, 2008

Odmiana

część mowy: operator metapredykatywny

podklasa: operator gradacji

Składnia

dziwnie _
Przym., Przysł., Licz.
szyk: stały: antepozycja
Data ostatniej modyfikacji: 27.12.2018
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN
Open toolbar

Menu dostępności

  • Powiększ tekst

  • Zmniejsz tekst

  • Wysoki kontrast

  • Resetuj
json