UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

uciecha

XIV w., Bor

psł. *utěcha 'ukojenie, pocieszenie, ucieszenie'

Zob. ucieszyć

stan psychiczny wywołany czymś, co dana osoba uznaje za bardzo zabawne lub pomyślne, objawiający się dobrym nastrojem, często żywiołową reakcją

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA Stany psychiczne człowieka emocje i uczucia

ogromna, wielka; prawdziwa, wyraźna; ogólna, powszechna; złośliwa; własna uciecha
ku uciesze czytelników, dzieci, gawiedzi, kibiców, miejscowych (działaczy, kibiców...), publiczności, turystów, widowni, widzów, zgromadzonych
źródło; mnóstwo uciechy
dostarczyć uciechy komuś
mieć uciechę; sprawić/sprawiać komuś uciechę
robić coś dla uciechy; piszczeć, ryczeć, rżeć, wyć, zachichotać, zapiszczeć; podskoczyć, tupać z uciechy
robić coś ku czyjejś uciesze
patrzeć z uciechą
sporo uciechy

Podrzucali w górę puste blaszanki, a ja, ku ich wielkiej uciesze, trafiałem za każdym strzałem.

źródło: NKJP: Alfred Szklarski: Tomek w krainie kangurów, 1957

Gdy wchodzimy, musimy zdjąć buty. Malutkie Koreanki mają uciechę, patrząc jak pięty wystają nam z laczków, które dostaliśmy.

źródło: NKJP: Marcin Bosacki: Ani Japonia, ani USA, Gazeta Wyborcza, 1994-06-29

Z aprobatą i złośliwą uciechą Stalin przyglądał się, jak Hitler gromił Polskę, Francję, Belgię, jak jego samoloty zaścielały niebo nad Anglią.

źródło: NKJP: Aleksander Sołżenicyn: Krąg Pierwszy. Tom 1, 1996

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: ż

Inne uwagi

Zwykle lp

Data ostatniej modyfikacji: 06.06.2014