UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

denerwujący

2 połowa XIX w., SJPWar

Zob. denerwować

wprawiający w stan rozdrażnienia

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA Stany psychiczne człowieka emocje i uczucia

denerwujący dźwięk, głos, sposób bycia; denerwująca cisza, maniera, mina, rozmowa; denerwujące dłużyzny
denerwujący i frapujący, denerwujący i przygnębiający; natrętny i denerwujący

	Nagle z dołu dobiegł ich dziwny dźwięk. Denerwujący, piskliwy, wkręcający się w uszy. źródło: NKJP: Dorota Abramowicz: Guzik czasu, 2006
	Wśród denerwującej i przygnębiającej zarazem ciszy pensjonariusze łowili uszami każdy dobiegający z góry, od strony drzwi, stuk czy zgrzyt. źródło: NKJP: Andrzej Sapkowski: Narrenturm, 2002
	Prawdę powiedziawszy, całe to ich gadanie było potwornie denerwujące. źródło: NKJP: Monika Rakusa: Baśnie dla Antosia, 2010
	Przewodnictwem zająłem się, żeby zarazić innych swoją pasją poznawczą. Mimo że turyści są nieraz denerwujący [...], nigdy nie tracę spokoju i zdobywam się na cierpliwość i wyrozumiałość. Tego wymaga zawód. źródło: NKJP: Iwona Ptasińska:Pociągające poznawanie świataDziennik Bałtycki2007-10-05

część mowy: przymiotnik

Stopień równy

Data ostatniej modyfikacji: 12.05.2014