UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

samostanowienie

1922, Wawrz250

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: n2

Inne uwagi

Zwykle lp

samo- (zob. sam) + stanowienie (od: stanowić; zob. stan)

książk.

decydowanie o sobie lub sprawach i osobach sobie bliskich

Dawniej wyraz używany przede wszystkim w odniesieniu do kwestii politycznych.

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA Ocena i wartościowanie wola, postawy, nastawienie człowieka wobec świata i życia

	Dążenia do samostanowienia Kaszubów mają już ponad 150-letnią tradycję. źródło: NKJP: Artur Jabłoński: Kilkusetletnia tradycja, Dziennik Bałtycki, 2001-08-18
	Lekceważenie innej zasady, prawa do samostanowienia narodów, miało przynieść o wiele po-ważniejsze konsekwencje moralne i polityczne. źródło: NKJP: Monika Krężel: Dżentelmeni wcale nie rozmawiają o Zaolziu, Dziennik Zachodni, 2009-02-07
	Dziś mój syn ma 9 lat. Zdobyłam samodzielność finansową, która pozwala mi na samostanowienie o sobie i o nim. źródło: NKJP: Bohdan Gadomski: Czuję się wolna, Express Ilustrowany, 2002-06-21
	Nie zawsze wynika on z fundamentalizmu religijnego. Często z biedy, ubóstwa, bezsilności i braku możliwości samostanowienia o losach własnego kraju. źródło: NKJP: Opinie dnia, Gazeta Poznańska, 2001-10-10
	Sami robimy sobie koło pióra, gdy - używając wielkich słów o samostanowieniu, historii, tożsamości - roztrząsamy kwestie plastikowych krzesełek. źródło: NKJP: Na tożsamości tyłka nie sadzam, Dziennik Zachodni, 2010-09-16

	+	samostanowienie	+	(KOGO/CZEGO)
	+	samostanowienie	+	(o KIM/CZYM)

Data ostatniej modyfikacji: 29.03.2017