UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

muzykant

Chronologizacja

2 połowa XVIII w., Bańk

Pochodzenie

niem. Musikant

z wł. musicante

Definicja

pot. 
osoba niewykształcona muzycznie, która zarobkowo gra na ulicach, festynach lub zabawach tanecznych

Kwalifikacja tematyczna

CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA Czas wolny rozrywka

Relacje znaczeniowe

synonimy:  grajek

Połączenia

  • muzykant w kapeli, w zespole ludowym
  • grupa, kapela, zespół muzykantów
  • cygański, wiejski, żydowski muzykant
  • muzykanci przygrywają, zagrali

Cytaty

Obstąpili go dwaj muzykanci, z których jeden grał na akordeonie, a drugi na mandolinie.

źródło: NKJP: Marek Krajewski: Głowa Minotaura, 2009

Muzykantów na festyn zmówiono zza lasu, z drewnianego miasteczka.

źródło: NKJP: Tadeusz Nowak: A jak królem, a jak katem będziesz, 1993

Muzykanci dmuchali energicznie w piszczałki, flety, okaryny i gwizdawki.

źródło: NKJP: Tadeusz Konwicki: Kronika wypadków miłosnych, 2006

Setki widzów zgromadzonych wzdłuż trasy przejazdu mogło podziwiać kilkadziesiąt bryczek i wozów góralskich po brzegi wypełnionych ludowymi muzykantami.

źródło: NKJP: Rozbajana Bukowina: Dziennik Polski, 1999-08-12

Odmiana

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: m1

liczba pojedyncza liczba mnoga
M. muzykant
muzykanci
ndepr
muzykanty
depr
D. muzykanta
muzykantów
C. muzykantowi
muzykantom
B. muzykanta
muzykantów
N. muzykantem
muzykantami
Ms. muzykancie
muzykantach
W. muzykancie
muzykanci
ndepr
muzykanty
depr
Data ostatniej modyfikacji: 28.05.2014
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN
Open toolbar

Menu dostępności

  • Powiększ tekst

  • Zmniejsz tekst

  • Wysoki kontrast

  • Resetuj
json