per

No widzisz, nie wiadomo jak przeszliśmy na ty. Ty też możesz mówić mi per ty.

źródło: NKJP: Joanna Rudniańska: Miejsca, 1999

Do wszystkich mniej nam znanych mówimy per pan, uważając, że w zwrocie „ty” kryje się jakaś poufałość, nawet lekceważenie.

źródło: NKJP: Stanisław Głąbiński, Polityka po amerykańsku, 1996

Mama i dziadek zwracali się do pracowników w trzeciej osobie i po nazwisku: „niech Pruszkowski powie”, „niech przyniesie” itd., albo niekiedy per „wy”, czyli „dajcie”, „przynieście”, „zróbcie”. Oni mówili do Mamy albo per „pani księżna” albo per „jaśniepani”, i w jednym, i w drugim przypadku w trzeciej osobie.

źródło: NKJP: Zdzisław Morawski: Gdzie ten dom, gdzie ten świat, 1994

Przykrość ta spotkała go za to, że w korespondencji urzędowej z kardynałem śmiał zwrócić się do Jego Eminencji obcesowo per „panie Kakowski”.

źródło: NKJP: Stanisław Milewski:Ciemne sprawy międzywojnia, 2002

I tak się do mnie też zwracają: per Poruczniku.

źródło: NKJP: Christian Skrzyposzek: Wolna Trybuna, 1985