Chronologizacja
Pochodzenie
Rzeczownik odczasownikowy od dawnego przedrostkowego przekorzyć się 'działać na przekór, sprzeciwiać się'; zob. korzyć się
Definicja
Kwalifikacja tematyczna
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA Usposobienie człowieka cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności
Relacje znaczeniowe
| synonimy: | przekorność | |
| hiperonimy: | nieposłuszeństwo |
Połączenia
- dziecięca, kobieca, ludzka, młodzieńcza; wrodzona; czysta, zwykła przekora
- przekora w głosie
- duch; prawo, reguła, zasada; okres przekory
- pełen przekory
- mówić, zapytać z przekorą
Cytaty
|
Louis Bunuel do końca życia zachował coś z młodzieńczej przekory, demaskatorską pasję i sarkastyczną ironię. źródło: NKJP: Mroki pożądania, Dziennik Polski, 2000-02-02 |
|
|
[...] duch przekory, pójścia pod prąd ciągle potężnemu wszechbiadaniu i czarnowidztwu. źródło: NKJP: Janusz Jankowiak: Dajcie szansę sukcesowi, Gazeta Wyborcza, 1995-09-02/1995-09-03 |
|
|
Niech mi tylko będzie wolno, na zasadzie pewnej przekory, nie zgodzić się z panem posłem Pastusiakiem [...]. źródło: NKJP: Sprawozdanie stenograficzne z obrad Sejmu RP z dnia 10.10.1996 |
|
|
On podejmuje się spraw beznadziejnych z przekory, dla pokazania sobie i światu, że podoła, potrafi wygrać. źródło: NKJP: Wojciech Żukrowski: Kamienne tablice, 1994 |
Odmiana
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
| liczba pojedyncza | liczba mnoga | ||
|---|---|---|---|
| M. | przekora |
przekory |
|
| D. | przekory |
przekór |
|
| C. | przekorze |
przekorom |
|
| B. | przekorę |
przekory |
|
| N. | przekorą |
przekorami |
|
| Ms. | przekorze |
przekorach |
|
| W. | przekoro |
przekory |
Inne uwagi
Zwykle lp