kawalerzysta

Ja nie mam żadnych blizn, a byłem rasowym kawalerzystą, porucznikiem ułanów, mój pułk wcale nie najgorzej wojował we Wrześniu...

źródło: NKJP: Jerzy Krzysztoń: Obłęd, 1980

A dla kawalerzysty nie było większego wstydu niż zranienie konia. Bo koń nieprzyjaciela nie był dla kawalerzysty wrogiem. Dla kawalerzysty koń to przyjaciel, czyjkolwiek on by był.

źródło: NKJP: Henryk Grynberg: Życie ideologiczne, osobiste, codzienne i artystyczne, 1998

Wreszcie znudzony rygorami akademickimi, rzucił studia i zaciągnął się do wojska. Pragnął zostać kawalerzystą. Ułani, szwoleżerowie wielką cieszyli się estymą u niewiast.

źródło: NKJP: Marek Nowakowski: Powidoki, 2010

Wraz z rozwojem techniki wojskowej wzrastały koszty rynsztunku, co utrwalało przepaść pomiędzy bogatymi jeźdźcami a biednymi piechurami. Wolni chłopi nie byli w stanie uzbroić się tak, by w boju skutecznie przeciwstawić się kawalerzystom.

źródło: NKJP: Dariusz Piwowarczyk: Słynni rycerze Europy. Rycerze Chrystusa, 2007

Dziś, niestety, Europejczycy hodują konie na mięso, co nam potomkom kawalerzystów wydaje się czymś obrzydliwym. Koń w Polsce nie służył do jedzenia, choć mięso ma wyśmienite, bowiem koń był przede wszystkim przyjacielem, a poza tym towarzyszem broni. A przyjaciół - a tym bardziej towarzyszy - się nie jada.

źródło: NKJP: Krzysztof Zanussi: Całuję rączki!, Polityka, 2004-03-13