Chronologizacja
Odmiana
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
| liczba pojedyncza | liczba mnoga | ||
|---|---|---|---|
| M. | antykadencja |
antykadencje |
|
| D. | antykadencji |
antykadencji |
neut |
| antykadencyj |
char | ||
| C. | antykadencji |
antykadencjom |
|
| B. | antykadencję |
antykadencje |
|
| N. | antykadencją |
antykadencjami |
|
| Ms. | antykadencji |
antykadencjach |
|
| W. | antykadencjo |
antykadencje |
Pochodzenie
Od: anty (z gr. antí '(na)przeciw') i kadencja (zob.).
Definicja
Kwalifikacja tematyczna
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE ➔ Język ➔ mówienie
Połączenia
- antykadencja i kadencja
- linia, szczyt antykadencji
Cytaty
|
Antykadencja wprowadza do wypowiedzi zapowiedź dalszego ciągu, niedokończenie, które służy spotęgowaniu zaciekawienia, ale i wprowadza element niepewności. źródło: NKJP: Ewa Szczęsna: Poetyka reklamy, 2001 |
|
|
Pierwszą część utworu charakteryzuje bowiem stopniowe wznoszenie się intonacji; szczyt antykadencji pada na słowo „dziecko!” i resztę wersu, w którym wyraz ten się pojawia. Natomiast drugiej części utworu towarzyszy intonacja opadająca (kadencja). źródło: NKJP: Zbigniew Lisowski: Poznawanie poezji: interpretacje, 2008 |
|
|
Jak widać, na ścisły format wiersza nakładają się zdania o rozmaicie rozłożonych akcentach logicznych i emocjonalnych, zdanie nie wznosi się tu antykadencją do średniówki (czy do końca wersu) i nie opada kadencją do końca wersu (czy do końca dystychu), antykadencje i kadencje nie pokrywają się ze stałymi granicami formatu wierszowego. źródło: NKJP: Jerzy Ziomek: Renesans, 1973 |