UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

kalumnia

Chronologizacja

1564, SPXVI

Odmiana

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: ż

liczba pojedyncza liczba mnoga
M. kalumnia
 kalumnie
D. kalumnii
 kalumnii
 neut
kalumnij
 char
C. kalumnii
 kalumniom
B. kalumnię
 kalumnie
N. kalumnią
 kalumniami
Ms. kalumnii
 kalumniach
W. kalumnio
 kalumnie

Pochodzenie

łac. calumnia

Definicja

książk. 
poważny zarzut stawiany komuś, kto czuje się niewinny

Wymowa

[kalumńja] lub [kalumnia]

Kwalifikacja tematyczna

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE Zasady współżycia społecznego zachowania i wyrażenia nieakceptowane społecznie

Relacje znaczeniowe

synonimy:  dyfamacja, oszczerstwo, potwarz

Połączenia

  • rzucać kalumnie

Cytaty

W dalszym ciągu powielasz esbeckie kalumnie emerytowanych funkcjonariuszy z wiadomego departamentu MSW [...].

źródło: NKJP: Internet

Niech Pan powstrzyma swoje kalumnie do czasu, aż Pan będzie w stanie zrozumieć tekst.

źródło: NKJP: Internet

Autor tej kalumnii zapewne inspirował się odrażającą historią Stertiniusa Ksenofonta, który został przybocznym lekarzem cesarza Klaudiusza.

źródło: NKJP: Henryk Waniek: Opis podróży mistycznej z Oświęcimia do Zgorzelca 1257–1957, 1996

Ten ksiądz, który mi udzielał ślubu, później rzucał na mnie takie kalumnie, że ja po prostu zwątpiłem: bo jak tak można mówić, bo w ogóle po co tak mówić?

źródło: NKJP: Bartłomiej Dobroczyński: Orkiestra Klubu Pomocnych Serc, czyli monolog wodospad Jurka Owsiaka, 1999

Składnia

bez ograniczeń + kalumnia +
(KOGO)
bez ograniczeń + kalumnia +
(CZYJA)
Data ostatniej modyfikacji: 17.02.2017
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN