Chronologizacja
Odmiana
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
| liczba pojedyncza | liczba mnoga | ||
|---|---|---|---|
| M. | minoryta |
minoryci |
ndepr |
| minoryty |
depr | ||
| D. | minoryty |
minorytów |
|
| C. | minorycie |
minorytom |
|
| B. | minorytę |
minorytów |
|
| N. | minorytą |
minorytami |
|
| Ms. | minorycie |
minorytach |
|
| W. | minoryto |
minoryci |
ndepr |
| minoryty |
depr |
Pochodzenie
łac. śred. minorita
z łac. minor 'mniejszy'
Por. minoryci
Definicja
Kwalifikacja tematyczna
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE ➔ Religia – kościół ➔ osoby związane z religią i kościołem
Relacje znaczeniowe
| synonimy: | franciszkanin | |
| hiperonimy: | zakonnik |
Cytaty
|
Za jeden z przykładów służyć tu może Kronika Jana X Winterthur w Szwajcarii (Chronica Johannis Vitodurani). Autor jej był minorytą, który napisał w latach 1340-1348 kronikę, sięgającą od czasów Fryderyka II do r. 1348. źródło: Jan Dąbrowski: Dawne dziejopisarstwo polskie (do roku 1480), 1964 (books.google.pl) |
|
|
Brat w habicie minoryty wie, przed czym się korzy: „wszyscy, którzy zwierzali mi swoje grzechy, istotnie byli dziećmi i ich niewinność była rzeczywistą niewinnością ich ciał, nie dusz, ponieważ dusz jeszcze nie mają”. źródło: Henryk Bereza: Sztuka czytania, 1966 (books.google.pl) |
|
|
[...] Antoni wpierw był kanonikiem regularnym w Lizbonie, następnie w Coimbrze i dopiero w dwudziestym piątym roku życia został minorytą. źródło: Biuletyn historii sztuki, Tom 32, 1970 (books.google.pl) |