UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

pięknoduch

1902, Krytyka, t. 4, books.google.pl

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: m1

Kalka niem. Schöngeist; zob. piękny, duch

pejorat.

osoba nie poświęcająca uwagi zwykłej codziennej rzeczywistości, zajęta przeżyciami estetycznymi, wrażeniami emocjonalnymi i abstrakcyjnymi ideałami

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA Usposobienie człowieka określenia człowieka ze względu na jego usposobienie

	Autor pokazuje Puszkina jako człowieka płytkiego, powierzchownego, jako pięknoducha i bawidamka: „Leżeć w pościeli, oto co Puszkinowi najbardziej odpowiada”. źródło: NKJP: Ryszard Kapuściński: Lapidarium I-III, 2008
	[...] autor Beniowskiego miał głowę do interesów. W latach czterdziestych - to kolejny rys, który niezbyt pasuje do stereotypu oderwanego od życia poety romantycznego, pięknoducha i estety - przeprowadzał skuteczne operacje giełdowe. źródło: NKJP: Jan Zieliński: Słowacki. SzatAnioł, 2009
	Europejscy pięknoduchowie przenoszą własne wyobrażenia o „rewolucji społecznej” – te same, które we własnych krajach uczyniły ich politycznymi impotentami – na tamte kraje. Można tak się bawić. Kiedy jednak przychodzi do poważnej konfrontacji, okazuje się, że interesy europejskich „rewolucjonistów” mają się nijak do odczuć i nastrojów „ludu” źródło: Internet: www.dyktatura.info
	Róża niech pozostanie w herbie Lippe, niech ją opiewają poeci, literaci, pięknoduchy i indywidualiści. - Dla ludzi z Lippe ważny był zawsze miecz... źródło: NKJP: Kazimierz Moczarski: Rozmowy z katem, 1977
	Amerykanie wszystko sprowadzają do pieniędzy i pięknoduchom, którzy usiłują ich przekonać, że są przecież inne wartości, odpowiadają: „ Jeśli ktoś jest taki mądry, to dlaczego nie jest taki bogaty ” [...] źródło: NKJP: Dziennik Polski, 1999-11-12

Data ostatniej modyfikacji: 09.01.2017