pięknoduchowski

Impulsywność, szczerość w przyjaźni to cechy charakteru, które ułatwiły przeżycie nie-jednej trudnej sytuacji. Podobnie jak znajomość języków obcych, pięknoduchowski, momentami dandysowaty stosunek do życia...

źródło: NKJP: Stefan Drajewski: Pamiętnik duszy, Polska Głos Wielkopolski, 2004-06-04

Jeżeli [...] Kościół zaczyna w doczesności działać konkretnie, to bardzo łatwo jest krytykować go za nieposzanowanie autonomii sfery gospodarki i polityki oraz za zdradę jego transcendentnej misji, a jeżeli ogranicza się do głoszenia zasad, [...] sugeruje się, że jest pięknoduchowski i moralizatorski.

źródło: NKJP: Maciej Zięba: Niezwykły pontyfikat / z M. Ziębą rozmawia Adam Pawłowicz, 1997

[...] kompletnie nic nowego nie dowiedziałem się, czego krakowski polityk nie powiedziałby lub nie napisałby już kiedyś [...] - Na razie postępowanie „trzech autorów” nazwałbym jako pięknoduchowskie filozofowanie na temat polityki [...]

źródło: NKJP: (MONK): Dobre miejsce dla „sierot”, Dziennik Polski, 2008-04-10

[...] podejrzani nie usłyszeli skonkretyzowanych zarzutów pod swoim adresem. Zamiast pryncypialnej surowości pojawiła się pięknoduchowska wiara w to, że sprawcy kryminalnych lewizn, uderzą się w piersi, wyznają skruchę i własnymi rękami ukręcą bat na siebie. O święta naiwności…

źródło: NKJP: Ryszard Niemiec: Łagodność twardzieli, Gazeta Krakowska, 2007-03-23

[...] wariaci Mileny pili kosmetyki i udawali koguty, brakowało zaś zupełnie wariatów, że tak się wyrażę, nobliwych, na wzór Kafki, van Gogha, Swedenborga, słowem, tych, o których pięknoduchowski psychiatra napisał, że czują głębiej, widzą inaczej i cierpią bardziej.

źródło: NKJP: Witold Horwath: Seans, 1997