UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

Parka

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: ż

kultur.

każda z rzymskich boginek przeznaczenia, przedstawianych w sztuce jako prządki, które odmierzają długość życia człowieka

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE Tradycja wierzenia i przesądy

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA Działalność artystyczna człowieka literatura

Poeta błaga Parki, dzierżące nić jego żywota, by nie śpieszyły się z jej przecięciem.

źródło: NKJP: Antoni Kawczyński: Dłuuuugie, serdeczne powitania a potem sztuka, Mazowieckie To i Owo, 2007-05-20

Na początku pierwszego aktu „ciemna, obłąkana” bohaterka jak mityczna Parka przędzie nić, śpiewa kołysankę i przepowiada sen - śmierć syna.

źródło: NKJP: Grzegorz Gazda, Agnieszka Izdebska, Jarosław Płuciennik (red.): Gotycyzm i groza w kulturze, 2003

[...] Parki przecięły jej nić żywota. Umarła u siebie, w mieszkaniu.

źródło: NKJP: Dziewczyna ze Sławkowskiej, Dziennik Polski, 2002-12-14

Data ostatniej modyfikacji: 06.04.2017