wariancja

Zróżnicowanie językowe nie jest jedynie zjawiskiem interpersonalnym i nie dotyczy jedynie wariancji, na którą wpływ mają czynniki geograficzne, społeczne, polityczne, czy też ekonomiczne.

źródło: Internet: tertium.edu.pl/_files

Problem wariantywności wiąże się ściśle z uznaniem zmienności norm w czasie; najczęściej wariancja normy stanowi stadium przejściowe pomiędzy już zachwianą normą A a jeszcze nie utrwaloną normą B.

źródło: Internet: rjp.pan.pl/index.php?option=com_content

W odniesieniu do niektórych rzeczowników rodzaju żeńskiego mamy do czynienia z wariancją normy, cechą immanentną każdego języka, polegającą na współwystępowaniu kilku (zazwyczaj dwóch) elementów języka o zbliżonej funkcji.

źródło: Internet: akademiagender.cba.pl/ro6.html

Warianty są w SO PWN zanotowane na przykład w hasłach: babcia, córusia, buzia, kropla. Co ciekawe, ta wariancja nie wywoływała większego zainteresowania gramatyków języka polskiego, inaczej niż wahania końcówek -a i -u w dopełniaczu liczby pojedynczej rzeczowników męskich nieżywotnych albo -ów i -i (-y) w dopełniaczu liczby mnogiej rzeczowników męskich.

źródło: Internet: ublikacje.ils.uw.edu.pl/.../polski-o-dopelniaczu-liczby-mnogiej-rzeczow...

W języku keczua wypadki wariancji morfologicznej są bardzo rzadkie i występują w sufiksach niemal wyłącznie wtedy, gdy zachodzi konieczność rozbicia grup spółgłoskowych zgodnie z regułami fonetyki, które nie dopuszczają więcej niż dwóch spółgłosek w śródgłosie i jednej w wygłosie.

źródło: Internet: wigwam02.republika.pl/Wigwam22