UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

nekromanta

Chronologizacja

1904, SJPWar
W SJPWil notowano nekroman, nekromantes; por. także w SJPDor nekromant.

Odmiana

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: m1

liczba pojedyncza liczba mnoga
M. nekromanta
nekromanci
ndepr
nekromanty
depr
D. nekromanty
nekromantów
C. nekromancie
nekromantom
B. nekromantę
nekromantów
N. nekromantą
nekromantami
Ms. nekromancie
nekromantach
W. nekromanto
nekromanci
ndepr
nekromanty
depr

Pochodzenie

Od: nekromancja

Definicja

osoba, która praktykuje wróżbiarstwo polegająca na nawiązywaniu kontaktu z duchami zmarłych

Kwalifikacja tematyczna

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE Tradycja wierzenia i przesądy

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA Bieg życia śmierć

Cytaty

Chcąc rzucić postrach na kapłanów, kazał ująć i pozabijać ich popleczników: wszelkiego pokroju wróżbitów, wróżbiarki, nekromantów i czarnoksiężników.

źródło: NKJP: Zenon Kosidowski: Opowieści biblijne, 1963

Niektórzy upierali się nawet, że fruwał on na skrzydłach demona nad Pirenejami, unosząc księgi ukradzione pewnemu nekromancie (czarownikowi pozostającemu w kontakcie ze zmarłymi).

źródło: NKJP: Joanna Podgórska: Rok 999: Europa spała tej nocy, Polityka nr 2226, 2000-01-01

[...] stwierdziłem, że demony są długowiecznymi istotami, potężnymi intelektami, złożonymi z powietrznego ciała i duszy, mogącymi przybierać różne postacie zwierzęce i ludzkie, a nawet poruszać zwłokami, jak to wiemy z doświadczeń nekromantów.

źródło: NKJP: Witold Jabłoński: Metamorfozy, 2004

Data ostatniej modyfikacji: 01.06.2016
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN
Open toolbar

Menu dostępności

  • Powiększ tekst

  • Zmniejsz tekst

  • Wysoki kontrast

  • Resetuj
json