relatywista

Konsekwentny relatywista dowodzi, że interpretacje mogą być różne, że nie ma pośród nich wywodów absurdalnych ani prostackich.

źródło: NKJP: Jan Tomkowski: Ciemne skrzydła Ikara. Eseje o rozpaczy, 2009

Z punktu widzenia Herodota - być może pierwszego relatywisty greckiego - uznawanie własnych przekonań i wierzeń za obowiązujące jest słuszne i nieuniknione, ale uznawanie ich za argument usprawiedliwiający szyderstwo i niszczenie tego, co obce, jest przejawem szaleństwa, bycia niespełna rozumu, braku wiedzy.

źródło: NKJP: Wojciech Sitek: Między rynkiem a civil society: konteksty badań socjologicznych, 2007

[...] trudno się dziwić, że w kraju katolickim, takim jak Polska, kto nie zgadza się z wykładnią katolicką jakiejś kwestii, łatwo zostanie ogłoszony relatywistą, a jego wartość jako człowieka, jego godność i prawo do wolnego głosu w demokratycznej debacie zostają podważone.

źródło: NKJP: Tadeusz Bartoś: Wolność, równość, katolicyzm, 2007

Być może relatywiści przeceniają nieco rolę czynników społecznych mających wyjaśniać rozwój nauki.

źródło: NKJP: Ryszard M. Machnikowski: Spór o relatywizm w XX-wiecznej socjologii wiedzy naukowej, 2003

Rzecznicy absolutnego historyzmu byli relatywistami, zakładali bowiem, iż sensowne wypowiadanie się o czymkolwiek wymaga brania pod uwagę kontekstu.

źródło: NKJP: Jerzy Szacki: Historia myśli socjologicznej, 2002