guwernantka

Nieopodal w Przybysławicach w jednorodzinnym pałacyku angielska guwernantka dbała o edukację panienki. A guwernantka francuska o poszerzanie jej horyzontów i dobór lektur.

źródło: NKJP: Ryszard Marek Groński: Życie jak w powieści, Polityka, 2009-03-07

Nasza mama była naprawdę osobą niezwykłą i przy tym bardzo skromną. Już przed wojną, nawet w czasach, kiedy mieszkaliśmy w Charkowie z uroczą guwernantką, która nauczyła nas języka francuskiego (mama zresztą mówiła biegle po francusku) - we wszystkim, co robiła i jak traktowała ludzi, była skromność i szacunek.

źródło: NKJP: Elwira Kucharska: Siła przyciągania, czyli polskie losy, 2008

Współczesna niania ze Wschodu z guwernantką nie ma nic wspólnego - jeść da, pić zrobi, ale manier nie nauczy.

źródło: NKJP: Joanna Cieśla, Agnieszka Rybak: Nadwiślański savoir-vivre, Polityka, 2004-07-31

Obie córki otrzymały tzw. wykształcenie domowe pod okiem guwernantki uczącej także języka francuskiego.

źródło: NKJP: Danuta Koral: Wydziedziczeni, 1997

Ideałem było dziecko, które „widać, lecz nie słychać”, dopóki więc jego zachowanie odbiegało od tej normy, dopóty nie miało wstępu na salony i nie zasiadało do wspólnych posiłków. Nadzorem nad latoroślą zajmowały się zatrudnione w tym celu bony, guwernantki lub pozostające na utrzymaniu pana domu biedne i samotne krewne.

źródło: NKJP: Andrzej Chwalba (red.): Obyczaje w Polsce: od średniowiecza do czasów współczesnych: praca zbiorowa, 2004