UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

denuncjatorka

Chronologizacja

1900, SJPWar

Odmiana

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: ż

liczba pojedyncza liczba mnoga
M. denuncjatorka
denuncjatorki
D. denuncjatorki
denuncjatorek
C. denuncjatorce
denuncjatorkom
B. denuncjatorkę
denuncjatorki
N. denuncjatorką
denuncjatorkami
Ms. denuncjatorce
denuncjatorkach
W. denuncjatorko
denuncjatorki

Definicja

książk. 
kobieta, która denuncjuje kogoś przed władzą

Kwalifikacja tematyczna

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE Zasady współżycia społecznego zachowania i wyrażenia nieakceptowane społecznie

Cytaty

Pisarka [...] opublikowała za granicą artykuły krytyczne wobec idei chorwackiego państwa narodowego. Okrzyknięto ją denuncjatorką - choć pisała w nich tylko to, co i tak mówiła w kraju.

źródło: NKJP: Dawid Warszawski: Przystanek nienawiść, Gazeta Wyborcza, 1999-07-24

[...] inna rybaczka zauważyła u złodziejki skradzione płótno. Doniosła o tym pokrzywdzonym, którzy przy ponownej rewizji mieszkania odebrali swoją własność. Wówczas złodziejka, mszcząc się na osobie denuncjatorki, zaczęła ją „uśpiewywać” pieśnią „Obrońco uciśnionych, Boże litościwy”.

źródło: NKJP: Opowieści kaszubskie, Dziennik Polski, 2002-09-21

[...] naszej denuncjatorce powiedziałem na wszelki wypadek, że to nie my produkujemy te ulotki, tylko dostajemy je z Łodzi.

źródło: Jan Krzysztof Kelus, ‎Wojciech Staszewski: Był raz dobry świat, 1999 (books.google.com)

Data ostatniej modyfikacji: 16.09.2018
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN
Open toolbar

Menu dostępności

  • Powiększ tekst

  • Zmniejsz tekst

  • Wysoki kontrast

  • Resetuj
json