UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

safandułowaty

1904, Krytyka, books.google.pl

część mowy: przymiotnik

Stopień równy

książk. pejorat.

taki, który jest nieco powolny, niezdarny i niezaradny życiowo

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA Usposobienie człowieka określenia człowieka ze względu na jego usposobienie

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA Określenia fizyczności człowieka sprawność i wydolność organizmu

synonimy:

ciamajdowaty, ciapowaty, fajtłapowaty, gapowaty, ofermowaty

	[...] ona jest zdobywczą i bezceremonialną Amerykanką, a on Anglikiem - nie tyle już powściągliwym, co safandułowatym, który radzić się musi rodziny, jaką podjąć decyzję w trudnej sytuacji. źródło: NKJP: „Notting Hill”, Dziennik Polski, 1999-09-17
	Oczywiście na pierwszy plan wybija się Kurt Wallander – nieco safandułowaty, kiepsko radzący sobie w kontaktach z kobietami, w tym również z własną córką, mężczyzna [...]. źródło: NKJP: Sebastian Chosiński: Kurt Wallander na tropie makabrycznych zbrodni, Esensja, 2009-08-21
	[...] mężczyzna jest przez całe życie dużym dzieckiem, trochę nieporadnym i safandułowatym, które potrzebuje opieki i czułości. źródło: NKJP: Marzena i Tadeusz Woźniakowie: Rodzina jednoczy się w kuchni, Trybuna Śląska, 2002-10-11
	Ten safandułowaty starszy pan, który przez lata nie wychylał nosa poza dom, wziął sobie do serca lekcję siostrzeńca. Zwariowany Jack, którego pchało wciąż do przodu, pokazał mu, że warto czasem choć trochę wyłamać się z gorsetu codzienności. źródło: NKJP: Paweł Pokora, Kinga Dunin, Grażyna Borkowska: Nieprzypadkowe związki, Gazeta Wyborcza, 1999-08-28

Data ostatniej modyfikacji: 22.01.2018