UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

ależ

XV w., SStp

Zob. ale wzmocnione partykułą że

1. Ależ gdzie tam!

mówiący uważa, że to, co powiedział współrozmówca, jest pod jakimś względem niestosowne

wykładnik opozycji

	- Ależ skądże znowu! - zakrzyknął szatniarz i surowo spojrzał na Jägera. - Pan radca Mock i jego przyjaciele są zawsze naszymi najmilszymi gośćmi. źródło: NKJP: Marek Krajewski: Koniec świata w Breslau, 2003
	J.T.: Ale także dziś trudno jest w polskim społeczeństwie wykorzenić komunistyczną mentalność (…). Państwo opiekuńcze wydaje im się lepsze od państwa liberalnego. A.M.: Ależ państwo opiekuńcze nie wiąże się z komunizmem. źródło: NKJP: Adam Michnik, Józef Tischner, Jacek Żakowski: Między Panem a Plebanem, 1995
	Odłożył koszulę na stół. - Nie chcę być podobny do pana. - Ależ to ja będę ciebie przypominał - szepnął ojciec przymilnie. źródło: NKJP: Bronisław Świderski: Słowa obcego, 1998
	- Czy pojedziesz ze mną do Palestyny? - to były pierwsze słowa, jakie wypowiedział, oblizując wydatne purpurowe usta. - Ależ dlaczego mam jechać do Palestyny? - spytała zdziwiona. źródło: NKJP: Andrzej Zaniewski: Król Tanga, 1997
	Ale ja ci ufam, Lancelocie. Nawet nie wiesz, dlaczego. - Ależ wiem - uśmiechnął się wymuszenie Reynevan źródło: NKJP: Andrzej Sapkowski: Narrenturm, 2002

część mowy: modyfikator deklaratywności

podklasa: operator wypowiedzeń wykrzyknieniowych

Ależ _
szyk: stały: antepozycja

mówiący nie sądził, że tak jest i jest bardzo zaskoczony tym, że tak jest

wykładnik postawy emocjonalnej

	EUGENIA - Ależ tu twardo. źródło: NKJP: Sławomir Mrożek: Tango, 1997
	- Panie Zygmuncie! Ależ z pana dzieciak! źródło: NKJP: Mariusz Sieniewicz: Czwarte niebo, 2003
	Ależ ja mam paskudny uśmiech, pomyślał Geralt, sięgając po miecz. Ależ ja mam paskudną gębę. Ależ ja paskudnie mrużę oczy. Więc tak wyglądam? Zaraza. źródło: NKJP: Andrzej Sapkowski: Miecz przeznaczenia, 1992
	MARIA: Ależ ty gardzisz ludźmi! Nie przychodzi ci do głowy, że nie każdy o tym wie, i że to ciekawe? źródło: NKJP: Anna Bojarska, Maria Bojarska: Siostry B., 1996
	– Więc on... – zawołał. – Mój Boże, ależ byłem głupi! źródło: NKJP: Witold Jabłoński: Dzieci nocy, 2001

część mowy: modyfikator deklaratywności

podklasa: operator wypowiedzeń wykrzyknieniowych

Ależ _
ograniczenia zakresu użycia: nie: przy Cz. _{t. przyp. lub rozk.}
szyk: stały: antepozycja

mówiący zgadza się z rozmówcą po to, aby go uspokoić

wykładnik potwierdzenia

	KAPPA: Chciałbym usiąść. ALFA: Ależ tak, naturalnie. źródło: NKJP: Sławomir Mrożek: Teatr 2, 1996
	Nie wiem, jak będzie z radiostacją, tratwą awaryjną, kuchenką (zmora!), wiem na pewno, że zabiorę coś do grania. Gitarę, okarynę, harmoszkę. Ależ oczywiście. Cóż za gafa! Kota zabiorę też! źródło: NKJP: Andrzej Urbańczyk: Dziękuję ci, Pacyfiku, 1997
	- Ależ z największą przyjemnością, tylko... tylko co? źródło: NKJP: Henryk Worcell: Zaklęte rewiry, 1989
	STOMIL: Ależ proszę bardzo, czy ja ci zabraniam? źródło: NKJP: Sławomir Mrożek: Tango, 1997

część mowy: modyfikator deklaratywności

podklasa: operator wypowiedzeń wykrzyknieniowych

Ależ _
szyk: stały: antepozycja

Data ostatniej modyfikacji: 19.03.2019