Chronologizacja
Odmiana
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: n2
| liczba pojedyncza | liczba mnoga | ||
|---|---|---|---|
| M. | miano |
miana |
|
| D. | miana |
mian |
|
| C. | mianu |
mianom |
|
| B. | miano |
miana |
|
| N. | mianem |
mianami |
|
| Ms. | mianie |
mianach |
|
| W. | miano |
miana |
Inne uwagi
Zwykle lp
Pochodzenie
zach. psł. *měno
z psł. *měniti 'nazywać kogoś czymś'
Zob. mienić
1. nazwa
Definicja
Kwalifikacja tematyczna
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE Język
Relacje znaczeniowe
| synonimy: | nazwa, określenie |
Połączenia
- dumne, chlubne, godne, honorowe, zaszczytne; pogardliwe miano
- miano artysty, barbarzyńcy, bohatera, doradcy, geniusza, gwiazdy, kombatanta, lidera, męczennika, mistrza, najlepszego, niepokonanej, patrioty, poety; afery, cudu, katastrofy, przeboju, rewelacji, rewolucji, sztuki
- godny, niegodny miana
- nadać, nosić, odebrać, otrzymać, przyznać, zyskać miano
- ochrzcić, okrzyknąć mianem
- pretendować do miana
- zasługiwać na jakieś miano
Cytaty
|
Obłudny człowiek. Słaby i niegodny miana obrońcy. Niegodny ciebie. źródło: NKJP: Małgorzata Saramonowicz: Siostra, 1996 |
|
|
Powiedział niedbale „cześć” i otworzył Salę Pufową. Pomieszczenie to w pełni zasługiwało na swoje miano. źródło: NKJP: Mirosław Sokołowski: Gady, 2007 |
|
|
Buńczuczny sekstet okrzyknięto przed pięcioma laty nadzieją polskiej sceny muzycznej, ochrzczono mianem rzeczników sfrustrowanej młodzieży [...]. źródło: NKJP: (md): Grają teraz bardziej popowo, Dziennik Łódzki, 2006-04-14 |
|
|
Ci robotnicy, mający być głównymi aktorami głoszonej przez Marksa, Engelsa i Lenina walki klas, nie tylko sprzeciwili się partii noszącej miano robotniczej, ale zwrócili się do Boga, którego ta partia zwalczała. źródło: NKJP: Paweł Zuchniewicz: Jan Paweł II: „Będę szedł naprzód”. Powieść biograficzna, 2009 |
Składnia
|
+ | miano | + |
(KOGO/CZEGO)
|
2. imię
Definicja
Kwalifikacja tematyczna
CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA Rodzina
Cytaty
|
Wikary ów na chrzcie świętym otrzymał miano Remigiusza, był jednak z dziada pradziada Ślązakiem i zwał się po swojsku Złocień. źródło: NKJP: Witold Jabłoński: Uczeń czarnoksiężnika, 2003 |
|
|
Wyliczenie tych zalet zastępowało imię. Prawdziwe miano było ogłaszane publicznie ludowi dwa razy tylko: w chwili koronacji i w czasie pogrzebu. źródło: NKJP: Zofia Kossak: Przymierze, 1952 |
|
|
- Jak zwie się ów diakon? - A co, znasz wszystkich? - Znam wielu. Jakie nosi miano? źródło: NKJP: Andrzej Sapkowski: Narrenturm, 2002 |
|
|
[...] fosa spłynęła ich trupami. Wyławiano je i wrzucano do naprędce wykopanych dołów za murami, a straż miejska nawet nie trudziła się, żeby ustalić ich miana. źródło: NKJP: Iwona Surmik: Ostatni smok, 2005 |