Lenin już raz chciał wywołać przewrót, 4 lipca 1917 roku, i wtedy się nie udało. Przebrany za robotnika, ze zgoloną brodą, uciekł do Finlandii. [...] Szukał go wtedy młody mienszewik Andriej Wyszyński, postać znana z późniejszej historii.
źródło: NKJP: Paweł Wroński: 30 strzałów z Aurory, Gazeta Wyborcza, 1997-11-07
Mienszewicy rzucili hasło bojkotu częściowego (wybierać elektorów, nie wybierać posłów). Stanowisko to wprowadziło zamieszanie pośród robotników.
źródło: NKJP: Janusz Pajewski: Historia powszechna 1871-1918, 1967
Lenin chciał przejąć władzę sam i nie dopuścić do niej ani mienszewików, ani eserowców, którzy przecież także byli przeciwni gabinetowi Kiereńskiego.
źródło: NKJP: Mirosław M. Bujko: Złoty pociąg, 2006
Mimo krytyki mienszewików (czyli silniejszego skrzydła rosyjskich socjaldemokratów), Dżugaszwili cieszył się nieustającym poparciem przebywającego na emigracji towarzysza Lenina [...].
źródło: NKJP: Sebastian Chosiński: Ten okrutny XX wiek: Narodziny zbrodniarza, Esensja, nr 5, 2009
Podczas obrad Piotrogrodzkiego Sowietu jego przewodniczący, gruziński mieńszewik Iłakrij Ceretelli, nawoływał do zgody i porozumienia [...].
źródło: NKJP: Leon Bójko: 75 lat po rewolucji, Gazeta Wyborcza, 1992-11-07