UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

oratorka

Chronologizacja

1644, Kart XVII-XVIII

Odmiana

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: ż

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
M.	oratorka	oratorki
D.	oratorki	oratorek

C.	oratorce	oratorkom
B.	oratorkę	oratorki
N.	oratorką	oratorkami
Ms.	oratorce	oratorkach
W.	oratorko	oratorki

Pochodzenie

Od: orator

1. kobieta

Definicja

książk.

kobieta umiejąca przemawiać publicznie

Kwalifikacja tematyczna

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA Działalność intelektualna człowieka określenia człowieka ze względu na jego działalność intelektualną

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE Język mówienie

Relacje znaczeniowe

	synonimy:	krasomówczyni, retorka
	hiperonimy:	mówczyni

Cytaty

Dziewczynki z VIa klasy przyjmują mnie uroczyście śpiewem i nawet przemówieniem 11-letniej oratorki, bardzo zabawnym, przygotowanym dla dostojnej matrony.

źródło: NKJP: Maria Dąbrowska: Dzienniki tom 3 cz 1, 2009

W 1936 została wybrana deputowaną do Kortezów, gdzie zasłynęła jako przekonująca oratorka. Język jej wystąpień charakteryzował się dosadnością i kwiecistością, a zdania z jej parlamentarnych przemówień stawały się ulicznymi sloganami i trafiały na plakaty np. Lepiej umrzeć stojąc, niż żyć na kolanach.

źródło: Internet: nanofiber.salon24.pl

2. przemawianie

Definicja

publiczne przemawianie

Kwalifikacja tematyczna

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE Język mówienie

Cytaty

Jest, tylko się schował za dekoracje, skupia się, mentalną klika w głowie spację, od tego, co było, do tego, co będzie, zaraz wygłosi swoje orędzie, wielki mistrz codziennej oratorki [...]. Jestem już gotowy, krzyczy [...]

źródło: NKJP: Marek Kochan: Plac zabaw, 2007

Data ostatniej modyfikacji: 19.05.2017