[...] nie należy przesadzać z parodystycznością „Ślubu” jako całości. Zapewne parodii dramatu Szekspirowskiego służy np. użycie wiersza, często nieudolnego, niemal częstochowskiego (choć Miłosz twierdzi, że wiersz ten świadczy, jak pilnie i głęboko Gombrowicz czytał Szekspira [...]).
źródło: NKJP: Tadeusz Drewnowski: Próba scalenia: obiegi, wzorce, style: literatura polska 1944-1989, 1997
„Miś” trzyma się boleśnie mocno. Rzecz jasna, jego parodystyczność, kabaretowość, komediowość, rzeczona jajcarskość - wszystko to były walory od początku zamierzone.
źródło: NKJP: Paweł Głowacki: Dostawka, Dziennik Polski, 2005-05-06
