UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

konduita

Chronologizacja

1808, SL

Odmiana

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: ż

liczba pojedyncza liczba mnoga
M. konduita
konduity
D. konduity
konduit
C. konduicie
konduitom
B. konduitę
konduity
N. konduitą
konduitami
Ms. konduicie
konduitach
W. konduito
konduity

Inne uwagi

Zwykle lp

Pochodzenie

fr. conduite 'zachowanie, prowadzenie się'

Definicja

książk. 
opinia, którą ktoś uzyskał na podstawie oceny swojego zachowania, opartej na odniesieniu do obowiązujących norm moralnych

Kwalifikacja tematyczna

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA Ocena i wartościowanie

Połączenia

  • podejrzana, wątpliwa, zła konduita
  • osoba, ludzie (podejrzanej, złej) konduity

Cytaty

Pomyśli kto, że wśród nas, staczy, sami osobnicy wątpliwej konduity. Nic bardziej mylnego. Różne profesje, stany, tytuły.

źródło: NKJP: Tadeusz Zimecki: Ja, Franek..., 2001

Znam waści doświadczenia i przygody i wiem, że nie twoja to wina, iż dwukrotnie ścieżki wasze i Hiszpanów zeszły się w niedogodnych warunkach, a przy tym przytrafiły się smutne wypadki, nie zawsze przyjęte wśród ludzi dobrej konduity.

źródło: NKJP: Arkady Fiedler: Orinoko, 1957

Przesłuchiwała [...] kobietę o dość podejrzanej konduicie, właścicielkę ni to domu schadzek, ni to złodziejskiej meliny, siostrę zawodowego złodzieja.

źródło: NKJP: Sprawa Bejlisa: Dziennik Polski, 2002-03-02

Składnia

bez ograniczeń + konduita +
JAKA
Data ostatniej modyfikacji: 26.03.2018
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN
Open toolbar

Menu dostępności

  • Powiększ tekst

  • Zmniejsz tekst

  • Wysoki kontrast

  • Resetuj
json