straszno

Nie dawał się odciągnąć, stawał na tylnych łapach (a wtedy był o głowę wyższy nie tylko od Pętala, ale i od Mariana, który był najwyższy w całej klasie) i też zaczynał warczeć. A „wark” to był nie byle jaki, basowy pomruk lwa, od którego wszystkim robiło się straszno.

źródło: NKJP: Zofia Chądzyńska, Przez ciebie, Drabie!, 1969

Sadzawka, ma na imię Czarna, bo nigdy nie dosięga jej słońce. W nocy chodzić tutaj jest straszno; widziano tu nieraz czarną świnię, która chrząka, tupie racicami po ścieżkach i przeżegnana, znika.

źródło: NKJP: Czesław Miłosz: Dolina Issy, 1955

Głos wygasał, a ja nachyliłem się ku niej. Zrobiło mi się straszno, że nie zdąży, że się wymknie, a przecież wiedziałem, że to ona ma mi uchylić rąbka misterium mortis.

źródło: NKJP: Wojciech Żukrowski: Za kurtyną mroku. Zabawa w chowanego, 1995