zach. psł.
*kъto + *koli + *věkъ
- ktokolwiek postronny
- ktokolwiek z gości, z nas, z sąsiadów
- ktokolwiek i cokolwiek
- ktokolwiek krzyczał, przyjdzie, wszedł; ktokolwiek przypuszczał, uwierzy, wie; ktokolwiek zauważył; ktokolwiek chce; ktokolwiek zdoła
|
Czy dziś ktokolwiek z nas wierzy w możliwość istnienia Polski w oparciu o pakty nieagresji zawarte z Rosją i z Niemcami?
źródło: NKJP: Juliusz Mieroszewski: Finał klasycznej Europy, 1997
|
|
Oto on: były komunista, liberał, Żyd, inaczej myślący, mniej pobożny, ktokolwiek.
źródło: NKJP: Jerzy Surdykowski: Duch Rzeczypospolitej, 2001
|
|
Jakim prawem mogę przypuszczać, że kogokolwiek to zainteresuje.
źródło: NKJP: Krystyna Janda, Bożena Janicka: Gwiazdy mają czerwone pazury, 1998
|
|
- Z kim? - Wszystko jedno. Z kimkolwiek.
źródło: NKJP: Ewa Nowacka: Może nie, może tak, 1995
|
|
A po drugie, w takiej sytuacji żadna dziewczyna nie powinna komukolwiek ufać.
źródło: NKJP: Ewa Przybylska: Dotyk motyla, 1995
|
część mowy: rzeczownik
|
liczba pojedyncza |
| M. |
ktokolwiek
|
| D. |
kogokolwiek
|
| D poprz. |
|
| C. |
komukolwiek
|
| B. |
kogokolwiek
|
| N. |
kimkolwiek
|
| Ms. |
kimkolwiek
|
| W. |
- |
Data ostatniej modyfikacji: 10.06.2025
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN
json