mizerak

Drobnokoścista budowa i szczupłe kończyny, odziedziczone po długiej linii przodków, zamieszkujących tereny o ciepłym klimacie, nadawały chłopcu w oczach poczciwych góralek wygląd zagłodzonego mizeraka. Usiłowały więc cały czas karmić go na zapas.

źródło: NKJP: Ewa Białołęcka: Kamień na szczycie Kroniki Drugiego Kręgu Księga II, 2002

Od pierwszej chwili opinia o nim była ustalona: sprytny lisek podkradający się do cudzych kur. Wszystko za tym przemawiało, jego złachana postura mizeraka, bo dopiero przy małżeńskim stole zyskał nieco ciała [...]

źródło: NKJP: Monika Piątkowska: Krakowska żałoba, 2006

Stali kupą potulną, zahukaną, jakby odrętwiałą ze strachu, jakieś liche kreatury, jakieś mizeraki, obezwładnione krzykiem miotającego się Hiszpana, niezdolne podnieść nań oczu, a cóż dopiero rąk.

źródło: NKJP: Arkady Fiedler: Orinoko, 1957

Za to zarząd kołchozu ma i krowy, i konie, i wielbłądy. Windując ową mokrą pachtę na dach stajni, widziałyśmy te mizeraki na koszarze. Wszystko źle utrzymane, kosmate i wiecznie widać głodne. [...] Tak konie, jak krowy skubią wokół siebie wszystko, co się da uskubnąć, w wiecznej pogoni za paszą.

źródło: NKJP: Beata Obertyńska: W domu niewoli, 2005

Następnego dnia – w środę popielcową odbywał się tradycyjny pogrzeb żuru. W tym celu wyszukiwano jakiegoś mizeraka, który nie orientował się w czym rzecz. Przywiązywano mu na plecy kamienny garnek wypełniony po brzegi smakowitym żurem.

źródło: Henryk Kamiński: Krobskie wspominki czyli dyć tak kniedy w Krobi bywało, 2010-06-25 (muzeum.gostyn.pl)