UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

dictum

1852, L. Łe̦towski, Katalog biskupów, prałatów i kanoników krakowskich, t. 1, books.google.pl

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: n2

łac. 'powiedziane'

książk.

wypowiedziane przez kogoś słowa, które ze względu na sposób wypowiedzenia lub sens wywołują albo powinny wywołać określoną reakcję

Używane również w odniesieniu do sformułowań utrwalonych na piśmie, np. w dziełach pisarzy albo filozofów.

diktum

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE Język

	Oliwy do ognia dolała jeszcze wypowiedź prezesa, który w wywiadzie dla „Tempa” powiedział, że kibice się nie liczą. Na takie dictum nowotarscy kibice zareagowali gremialnymi protestami i żądaniem ustąpienia obecnego kierownictwa klubu. źródło: NKJP: Stefan Leśniowski: Grabowski zostaje, zarząd do dymisji, Tygodnik Podhalański nr 14-15, 1996
	Dlatego Stanisław Szczurek postanowił [...] oficjalnie ostrzec radnych, że w razie kolejnego sygnału o podchmielonym członku rady w ruch pójdzie alkomat. Niektórym radnym to się nie spodobało, gdyż na sesji była prasa, która ich zdaniem po takim dictum szefa Rady Miasta zrobi z trzebińskich rajców pijaków. źródło: NKJP: Agnieszka Filipowicz: Kiedy miejski rajca bywa na bani?, Gazeta Krakowska, 2004-07-31
	Panu Mirkowi na jego dictum odpowiem tylko, że powinien zbadać sobie głowę. źródło: NKJP: Internet
	W takich sytuacjach milczę, bo i cóż można na takie dicta powiedzieć. źródło: Internet: myslispodchustki.blogspot.com

	+	dictum	+	JAKIE
	+	dictum	+	CZYJE

Data ostatniej modyfikacji: 03.09.2019