|
Idealna purytanka musiała ucieleśniać wiele cnót, aby zyskać szacunek i uznanie. Miała być skromna i powściągliwa, czysta moralnie i duchowo, musiała wystrzegać się demonstrowania uczuć, zarówno szczęścia, jak i żalu.
źródło: Teresa Pyzik: Wielkie tematy literatury amerykańskiej, 2007 (books.google.pl)
|
|
[...] ubiór purytanek, począwszy od połowy XVII w., niewiele się różnił od ogólnie panującej mody. Był tylko skromniejszy, podobnie jak szwajcarskich kalwinistek, bez wyszukanych ozdób, tj. bez wstążek, koronek, świecidełek.
źródło: Barbara Bazielich: Stroje ludowe narodów europejskich, 1998 (books.google.pl)
|
|
Wychowywała ją (wraz z małym braciszkiem) babka, która z kolei była purytanką, to znaczy konsekwentną kalwinką, co też było zakazane. Jedynym bowiem sposobem kontaktu z Bogiem, dopuszczalnym w ówczesnej Anglii, był urzędowy kościół anglikański.
źródło: Stefan Melkowski: Świat opowiadań, 1997 (books.google.pl)
|