UKRYJ ODMIANĘ ROZWIŃ WSZYSTKO DRUKUJ

aplikantura

Chronologizacja

1936, NKJP

Odmiana

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: ż

liczba pojedyncza liczba mnoga
M. aplikantura
aplikantury
D. aplikantury
aplikantur
C. aplikanturze
aplikanturom
B. aplikanturę
aplikantury
N. aplikanturą
aplikanturami
Ms. aplikanturze
aplikanturach
W. aplikanturo
aplikantury

Inne uwagi

Zwykle lp

Pochodzenie

Zob. aplikant

Definicja

praw. 
praktyka odbywana przez osoby, które ukończyły studia prawnicze i przygotowują się do wykonywania zawodów prawniczych

Kwalifikacja tematyczna

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE Edukacja i oświata pozaszkolne formy nauczania

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE Prawo i łamanie prawa

Relacje znaczeniowe

synonimy:  aplikacja

Cytaty

Jerzy, zgodnie z wolą matki, rozpoczął aplikanturę w znanej kancelarii adwokackiej profesora Uniwersytetu Warszawskiego Włodzimierza Kozubskiego, specjalisty od prawa rzymskiego.

źródło: NKJP: Mariusz Urbanek: Waldorff, ostatni baron Peerelu, 2008

Większość spraw organizacyjnych załatwia za niego córka, która jest na aplikanturze - wyjaśniają pracownice biura Rady.

źródło: NKJP: Lustracja palestry, Dziennik Polski, 1999-11-26

Po odbyciu aplikantury adwokackiej Stanisław przeniósł się do Rudy Śląskiej, miasteczka górniczego, położonego wówczas nad samą granicą z Niemcami, gdzie otworzył kancelarię adwokacką.

źródło: NKJP: Piotr Biliński: Feliks Koneczny (1862-1949). Życie i działalność, 2001

Data ostatniej modyfikacji: 14.01.2016
Copyright© Instytut Języka Polskiego PAN
Open toolbar

Menu dostępności

  • Powiększ tekst

  • Zmniejsz tekst

  • Wysoki kontrast

  • Resetuj
json