-
1.
polit. cecha czegoś dokonywanego przez obie uczestniczące w czymś strony (i tylko przez nie) -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Funkcjonowanie państwa
stosunki międzynarodowe -
sprzeczne: unilateralność
hiperonimy: dwustronność
-
Układ miał pozostawać w mocy przez dziesięć lat. Zarówno tok rokowań, jak i treść deklaracji kreśliły bilateralność jako fundamentalną zasadę wzajemnych stosunków.
źródło: NKJP: Waldemar Michowicz: Historia dyplomacji polskiej, 1995
W opinii autora podstawą prawną nierówności instytucjonalnej jest zasada bilateralności (art. 25 ust. 4–5 Konstytucji RP), która może być definiowana jako model indywidualnego i w pełni konsensualnego kształtowania stosunków państwo–Kościół.
źródło: Internet: studiapolitologiczne.pl
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. bilateralność
bilateralności
D. bilateralności
bilateralności
C. bilateralności
bilateralnościom
B. bilateralność
bilateralności
N. bilateralnością
bilateralnościami
Ms. bilateralności
bilateralnościach
W. bilateralności
bilateralności
Inne uwagi
Zwykle lp
-