-
książk.
jeden z obiektów lub jedna z substancji, które w określonym układzie lub określonej proporcji z innymi tworzą całość
-
[iŋgredjencja] rzadz. [ingrediencja]
-
-
-
|
Szukał ingrediencji do swojej niezwykłej maści.
źródło: NKJP: Marek Jarosz: Déjà vu i inne opowiadania, 2003
|
|
Wielki garnek wody już stoi na małym ogniu. Za chwilę ląduje w nim jako pierwsza ingrediencja, brązowa łupina orzecha kokosowego.
źródło: NKJP: Danuta Pawlicka: Hinduska księżniczka panowała w kuchni, Gazeta Poznańska, 2001-11-17
|
|
Podobna ambicja przyświeca rozległości i zakresowi wspomnień Szymona. Zebrane i opisane w nich zostały główne ingrediencje kultury chłopskiej.
źródło: Jan Galant: Gest zamknięcia. „Kamień na kamieniu” Wiesława Myśliwskiego w perspektywie epickiej, 2001 (books.google.pl)
|
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny:
ż
|
liczba pojedyncza |
liczba mnoga |
|
| M. |
ingrediencja
|
ingrediencje
|
|
| D. |
ingrediencji
|
ingrediencji
|
neut |
ingrediencyj
|
char |
| C. |
ingrediencji
|
ingrediencjom
|
|
| B. |
ingrediencję
|
ingrediencje
|
|
| N. |
ingrediencją
|
ingrediencjami
|
|
| Ms. |
ingrediencji
|
ingrediencjach
|
|
| W. |
ingrediencjo
|
ingrediencje
|
|
Inne uwagi
Zwykle lm
-
|
+ |
ingrediencja |
+ |
|
|
|
+ |
ingrediencja |
+ |
|
-
niem.
Ingredienzien
z
łac.
ingredī
'wejść'
CHRONOLOGIZACJA:
1635,
Kart XVII-XVIII
Data ostatniej modyfikacji: 04.01.2021