-
1.
książk. proces, w wyniku którego coś staje się częścią jakiejś całości -
[iŋkorporacja] lub [inkorporacja]
-
ATEMATYCZNY
-
- inkorporacja Białorusi, Estonii, Inflant, Litwy, Mazowsza, Pomorza, Prus...; księstwa, państwa, terenów, terytorium, ziemi; prawa jakiegoś; spółki
- inkorporacja do Korony, do Polski, do Rosji, do ZSRR...; do królestwa, do państwa; przez Polskę
- fuzja i inkorporacja
- akt inkorporacji
-
Odbył też w roku 1591 słynną dysputę na temat: „De morbo gallico” (o chorobie francuskiej), która miała ułatwić inkorporację Petrycego do Wydziału Lekarskiego.
źródło: NKJP: Znawca Arystotelesa, Dziennik Polski, 2001-01-13
Wojsko wróciło na odwach dopiero po inkorporacji Rzeczypospolitej Krakowskiej przez Austrię (1846 r.).
źródło: NKJP: Krzysztof Jakubowski: Ratuszowy odwach, Dziennik Polski, 2006-01-21
Konieczna jest także faktyczna inkorporacja więziennictwa w struktury Ministerstwa Sprawiedliwości.
źródło: NKJP: Sprawozdanie stenograficzne z obrad Sejmu RP z dnia 28.02.1996
Celem niniejszej pracy było opracowanie metod funkcjonalizacji cienkich filmów polielektrolitowych, wytwarzanych metodą LbL, przez inkorporację w ich strukturze nanocząstek metali.
źródło: Tomasz Kruk: Nanostrukturalne filmy polimerowe jako funkcjonalne powłoki i membrany (ik-pan.krakow.pl)
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. inkorporacja
inkorporacje
D. inkorporacji
inkorporacji
neut inkorporacyj
char C. inkorporacji
inkorporacjom
B. inkorporację
inkorporacje
N. inkorporacją
inkorporacjami
Ms. inkorporacji
inkorporacjach
W. inkorporacjo
inkorporacje
Inne uwagi
Zwykle lp
-
+ inkorporacja + KOGO/CZEGO + (do CZEGO | w CO)
+ inkorporacja + KOGO/CZEGO + (przez CO)
+ inkorporacja + KOGO/CZEGO + (w CZYM) -
p.-łac. incorporatio