Semiotyczny wymiar języka ujawnia się wszędzie tam, gdzie mamy do czynienia z nadwyżką rytmu nad referencją, muzyki nad rozumowaniem, tonu nad ideą. Z tego powodu JK tropi jego obecność w literaturze wszędzie tam, gdzie w utrwalonych składniowo i semantycznie wzorcach pisania odżywają formy nieartykułowane, będące językowym rozładowaniem energii przededypalnych.
źródło: NKJP: Julia Kristeva: Czarne słońce. Depresja i melancholia, 2007