wtopić się - Wielki słownik języka polskiego PAN

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	wtopiłem się +(e)m się wtopił	wtopiłam się +(e)m się wtopiła	wtopiłom się +(e)m się wtopiło	wtopiliśmy się +(e)śmy się wtopili	wtopiłyśmy się +(e)śmy się wtopiły
2 os.	wtopiłeś się +(e)ś się wtopił	wtopiłaś się +(e)ś się wtopiła	wtopiłoś się +(e)ś się wtopiło	wtopiliście się +(e)ście się wtopili	wtopiłyście się +(e)ście się wtopiły
3 os.	wtopił się	wtopiła się	wtopiło się	wtopili się	wtopiły się

bezosobnik: wtopiono się

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		wtopmy się
2 os.	wtop się	wtopcie się

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	wtopiłbym się bym się wtopił	wtopiłabym się bym się wtopiła	wtopiłobym się bym się wtopiło	wtopilibyśmy się byśmy się wtopili	wtopiłybyśmy się byśmy się wtopiły
2 os.	wtopiłbyś się byś się wtopił	wtopiłabyś się byś się wtopiła	wtopiłobyś się byś się wtopiło	wtopilibyście się byście się wtopili	wtopiłybyście się byście się wtopiły
3 os.	wtopiłby się by się wtopił	wtopiłaby się by się wtopiła	wtopiłoby się by się wtopiło	wtopiliby się by się wtopili	wtopiłyby się by się wtopiły

bezosobnik: wtopiono by się

bezokolicznik: wtopić się

imiesłów przysłówkowy uprzedni: wtopiwszy się

gerundium: wtopienie się

odpowiednik aspektowy: wtapiać się

+

wtopić się

+

w CO

Por. wtopić; zob. topić