kostyczny - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.a

książk. skłonny do szydzenia z innych ludzi i mówienia im rzeczy złośliwych lub uszczypliwych

Współcześnie wyraz często używany w znaczeniach 'kościsty', 'oschły', 'skostniały', co jest skutkiem błędnej interpretacji etymologicznej.

Kwalifikacja tematyczna

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Usposobienie człowieka

cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności

Cytaty

Mój kostyczny przyjaciel twierdzi, iż o sile polskiej humanistyki świadczy fakt, że rozwija się ona pomimo konieczności „dostaw obowiązkowych” w postaci okolicznościowych konferencji czy publikacji o charakterze jubileuszowym.

źródło: NKJP: Janusz Tazbir: Silva rerum historicarum

Zapamiętał Tyrmanda jako człowieka bardzo błyskotliwego i spostrzegawczego. Ta spostrzegawczość, wrażliwość na niuanse czasami zaskakiwała. Trudno się oswajał, bywał kostyczny i złośliwy, a jego stosunek do nowo poznawanych ludzi był od samego początku zaczepny.

źródło: NKJP: Mariusz Urbanek: Zły Tyrmand

Odmiana

część mowy: przymiotnik

Stopień równy

	liczba pojedyncza
	m1	m2	m3	n1, n2	ż
	M.	kostyczny	kostyczny	kostyczny	kostyczne	kostyczna
D.	kostycznego	kostycznego	kostycznego	kostycznego	kostycznej
C.	kostycznemu	kostycznemu	kostycznemu	kostycznemu	kostycznej
B.	kostycznego	kostycznego	kostyczny	kostyczne	kostyczną
N.	kostycznym	kostycznym	kostycznym	kostycznym	kostyczną
Ms.	kostycznym	kostycznym	kostycznym	kostycznym	kostycznej
W.	kostyczny	kostyczny	kostyczny	kostyczne	kostyczna

	liczba mnoga
	p1	m1 ndepr	m1 depr	pozostałe
	M.	kostyczni	kostyczni	kostyczne	kostyczne
D.	kostycznych	kostycznych	kostycznych	kostycznych
C.	kostycznym	kostycznym	kostycznym	kostycznym
B.	kostycznych	kostycznych	kostycznych	kostyczne
N.	kostycznymi	kostycznymi	kostycznymi	kostycznymi
Ms.	kostycznych	kostycznych	kostycznych	kostycznych
W.	kostyczni	kostyczni	kostyczne	kostyczne

Pochodzenie

fr. caustique 'zgryźliwy'

z łac. causticus